Artykuł Terapia dzieci i młodzieży pochodzi z serwisu Nów - Centrum Psychoterapii Holistycznej.

Często słyszymy, że aby kochać innych, najpierw trzeba pokochać siebie. To zdanie może brzmieć jak banał, ale kryje się w nim głęboka psychologiczna prawda. Miłość do siebie to nie egoizm ani narcyzm, ale zdrowa relacja z samym sobą – pełna akceptacji, szacunku i troski.  

Miłość do siebie to nie tylko pozytywne myślenie o sobie czy chwalenie się sukcesami. To umiejętność bycia swoim własnym przyjacielem – również wtedy, gdy popełniamy błędy, przeżywamy trudności czy mierzymy się z własnymi słabościami. To także stawianie zdrowych granic, szanowanie swoich potrzeb i dawanie sobie prawa do odpoczynku. Zdrowa miłość do siebie obejmuje akceptację, czyli przyjmowanie siebie takimi, jakimi jesteśmy, bez surowej krytyki i nieustannego porównywania się z innymi. To także współczucie dla siebie – traktowanie siebie z wyrozumiałością w trudnych chwilach, tak jak traktowalibyśmy bliską osobę.  

Miłość do siebie to również dbanie o siebie na wielu poziomach – nie tylko fizycznym, czyli poprzez zdrową dietę, sen i aktywność, ale i emocjonalnym, poprzez rozpoznawanie i wyrażanie uczuć czy pozwolenie sobie na odpoczynek psychiczny. To także autentyczność – pozwolenie sobie na bycie sobą, bez udawania kogoś innego, by zadowolić otoczenie.  

Wielu z nas dorastało w kulturze, która uczyła, że własne potrzeby są mniej ważne niż potrzeby innych. Być może słyszeliśmy, że „nie wypada się chwalić” albo że „trzeba być skromnym”. Jeśli do tego dołożyć krytyczne głosy z dzieciństwa czy wymagające otoczenie, łatwo o wewnętrznego krytyka, który podkopuje naszą pewność siebie. Dobra wiadomość? Miłość do siebie można rozwijać – i warto to robić!  

Pierwszym krokiem jest zwrócenie uwagi na sposób, w jaki do siebie mówimy. Warto zastanowić się, czy gdy popełniamy błąd, mówimy sobie: „Jestem do niczego”, czy może „Każdy popełnia błędy, to część nauki”. Zmiana wewnętrznego dialogu to ważny element budowania zdrowej relacji ze sobą.  

Ważne jest także, by przestać się porównywać. Każdy z nas ma inną drogę, inne zasoby i inne doświadczenia. Porównywanie się do innych często prowadzi do frustracji i poczucia braku. Skupienie się na własnym tempie i na tym, co jest dla nas naprawdę ważne, pozwala budować wewnętrzny spokój.  

Miłość do siebie oznacza również dbanie o swoje potrzeby. Nie warto czekać, aż ktoś inny się o nas zatroszczy. Jeśli jesteśmy zmęczeni – odpoczywajmy. Jeśli czujemy smutek – pozwólmy sobie na niego, zamiast go tłumić. Jeśli potrzebujemy wsparcia – poprośmy o nie bez poczucia winy.  

Odpuszczenie perfekcjonizmu to kolejny ważny krok. Nie musimy być doskonali, by zasługiwać na miłość i szacunek – także swój własny. Popełnianie błędów i niedoskonałość to naturalna część bycia człowiekiem.  

Warto znaleźć swoje własne rytuały miłości do siebie – coś, co sprawia, że czujemy się dobrze we własnej skórze. Może to być spacer, ulubiona herbata, chwila na książkę, medytacja, pisanie dziennika czy cokolwiek innego, co przynosi ukojenie.  

Budowanie miłości do siebie to proces, który trwa całe życie. Nie ma jednej prostej recepty, ale to jedna z najlepszych inwestycji, jakie możemy zrobić dla swojego zdrowia psychicznego i emocjonalnego. Jeśli czujesz, że trudno Ci pokochać siebie, że wewnętrzny krytyk jest zbyt głośny – warto poszukać wsparcia. Psychoterapia może pomóc w odnalezieniu głębszego zrozumienia siebie i zbudowaniu zdrowszej relacji ze sobą. Bo zasługujesz na to, by traktować siebie z miłością.  

A Ty? Co dziś możesz zrobić, by okazać sobie trochę więcej troski?

Patrycja Zasada

Artykuł Miłość do siebie pochodzi z serwisu Nów - Centrum Psychoterapii Holistycznej.

Relacja terapeutyczna, czyli więź między pacjentem a terapeutą jest fundamentem, na którym opiera się skuteczność terapii, wpływając na zaangażowanie pacjenta oraz osiąganie pożądanych zmian.

Relacja terapeutyczna to wzajemne uczucia i postawy między pacjentem a terapeutą, a także sposób ich wyrażania. Opiera się na zaufaniu, empatii, akceptacji i autentyczności, tworząc bezpieczne środowisko do odkrywania własnych myśli i emocji. W opinii pacjentów, relacja terapeutyczna jest najważniejszym czynnikiem wpływającym na powodzenie nierzadko długotrwałych procesów. Ważnymi aspektami, które pojawiają się w relacji są empatia, szacunek, akceptacja oraz spójność terapeuty. Są to cechy, które zapewniają bezpieczeństwo i komfortowe otoczenie dla osoby dzielącej się swoimi intymnymi przeżyciami z życia, jak również ukrywanymi dotąd odczuciami pochodzącymi ze świata wewnętrznego.

Znaczenie relacji terapeutycznej

Poczucie bezpieczeństwa: Dobrze ukształtowana relacja sprzyja otwartości i szczerości w dzieleniu się trudnymi doświadczeniami.
Zaangażowanie w proces terapeutyczny: Więź między pacjentem a terapeutą zwiększa motywację do aktywnego uczestnictwa w terapii oraz do podejmowania działań prowadzących do zmiany.
Skuteczność terapii: Badania wskazują, że jakość relacji terapeutycznej jest jednym z najważniejszych czynników determinujących pozytywne wyniki terapii, niezależnie od stosowanej metody terapeutycznej.

Relacja terapeutyczna jest fundamentem skutecznego procesu. Dlatego zarówno terapeuci, jak i pacjenci powinni świadomie dążyć do budowania i utrzymania silnej, opartej na zaufaniu relacji, która wpływa na poczucie bezpieczeństwa pacjenta, jego zaangażowanie w proces terapeutyczny oraz ostateczne rezultaty leczenia. 

Patrycja Bracik

Artykuł Relacja terapeutyczna pochodzi z serwisu Nów - Centrum Psychoterapii Holistycznej.

Konsultacja psychologiczna to proces, w którym psycholog pomaga zrozumieć i rozwiązać trudności emocjonalne, psychiczne lub interpersonalne, z którymi boryka się osoba. Jest to spotkanie, podczas którego klient może opowiedzieć o swoich problemach, obawach czy pytaniach, a psycholog pomaga w zrozumieniu przyczyn trudności i wskazuje możliwe ścieżki do poprawy sytuacji. Konsultacje mogą dotyczyć różnych kwestii, takich jak stres, lęki, problemy w relacjach, kryzysy życiowe, trudności w podejmowaniu decyzji czy też ogólne poczucie niepokoju.

Konsultacja jest dla każdego, kto czuje potrzebę wsparcia w trudnych chwilach, boryka się z emocjonalnymi problemami lub chciałby lepiej poznać siebie, swoje reakcje i mechanizmy radzenia sobie w różnych sytuacjach. Niezależnie od tego, czy chodzi o chwilowy kryzys, długotrwały stres, problemy w pracy, w relacjach z innymi ludźmi, czy też ogólne poczucie braku sensu czy niezadowolenia – psycholog pomoże w zrozumieniu sytuacji i w poszukaniu sposobów radzenia sobie.

Z takiej konsultacji warto skorzystać, gdy odczuwasz, że twoje emocje czy myśli stają się przytłaczające, nie wiesz, jak poradzić sobie z trudną sytuacją, lub po prostu chcesz zadbać o swoje zdrowie psychiczne i rozwój osobisty. Nie musisz czekać na kryzys, aby szukać pomocy – czasami warto zacząć wcześniej, by zapobiec pogłębianiu się trudności. Psycholog jest po to, by pomóc ci w pełni zrozumieć siebie i podjąć kroki w stronę lepszego samopoczucia i satysfakcji z życia.

Psycholog oprócz udzielenia wsparcia tu i teraz, w razie potrzeby skieruje także na wybraną formę terapii lub do innego specjalisty, który najlepiej przysłuży się do rozwiązania problemu.

Sylwia Bieńkowska

Artykuł Czym jest konsultacja psychologiczna? pochodzi z serwisu Nów - Centrum Psychoterapii Holistycznej.

Kintsugi, dosłownie oznacza „naprawianie złotem”, to metoda polegająca na sklejaniu pękniętych fragmentów ceramiki za pomocą laki zmieszanej z proszkiem ze szlachetnego metalu – najczęściej złota. Finalny efekt sprawia, że każde pęknięcie staje się wyraźne i podkreślone, zamieniając ceramikę w jeszcze bardziej wyjątkowy przedmiot, piękny właśnie dzięki swojej historii i niedoskonałościom. W kintsugi pęknięcia nie są ukrywane – wręcz przeciwnie, zostają wyeksponowane, tworząc nową całość.

Wyobraź sobie, że wszystkie Twoje kruche części mogłyby być potraktowane podobnie – z czułością, bez wstydu, jako część unikalnej, wartościowej całości. Twoje pęknięcia nie definiują Ciebie, jako człowieka, ale są Twoją integralną częścią.

Blizny, jako część naszej tożsamości

Jako ludzie mamy tendencję do ukrywania swoich ran i emocjonalnych pęknięć. Ukrywamy się na co dzień  pod ciężkimi zbrojami i choć, zbroja zapewnia nam ochronę i bezpieczeństwo, jej ciężkość bywa męcząca.

Obawiamy się, że pokazując naszą słabość, odsłonimy przed innymi naszą podatność na ból. Zapewne nie raz już słyszałeś, że „musisz iść dalej”, „odciąć się” lub „zostawić przeszłość za sobą”. Jednak w rzeczywistości te pęknięcia tworzą unikalne elementy naszej tożsamości. Jak powiedział psychoanalityk Donald Winnicott, „To, czego naprawdę pragniemy, to być widzianym i rozpoznanym za wszystko, czym jesteśmy, nawet jeśli obejmuje to naszą kruchość”.

Psychoterapia, podobnie jak kintsugi, uczy, że nasze „pęknięcia” nie są czymś, co należy ukrywać. Wręcz przeciwnie – mogą stać się źródłem naszej siły, jeśli tylko zaakceptujemy ich istnienie, zintegrujemy je  i zdecydujemy się je przekształcić.

Wybaczenie sobie: pierwszy krok ku zdrowieniu

Zrozumienie, że nasze emocjonalne pęknięcia są częścią nas, to często pierwszy krok do naszej drodze ku zdrowieniu. W kintsugi naprawa zaczyna się od zaakceptowania pęknięcia jako naturalnej części przedmiotu – niczym niepowtarzalnego świadectwa jego historii. Podobnie w psychoterapii uczymy się, że wszystkie nasze kruche części – nasze rany emocjonalne i pęknięcia – nie są „zepsuciem” naszej osoby, lecz przejawem doświadczeń, które nas ukształtowały.

Naprawianie złotem – w kontekście psychoterapii – oznacza również budowanie współczucia wobec samego siebie. Wybaczenie sobie za błędy, za te wszystkie momenty, w których byliśmy mniej niż doskonali, jest kluczowe dla procesu zdrowienia.

Złote pęknięcia, jako symbol transformacji

Każdy z nas ma swoje „złote blizny” – chwile, kiedy przechodziliśmy przez kryzysy, które ostatecznie nawet jeśli przyniosły nam doświadczenie i mądrość, były niejednokrotnie okupione bólem i łzami. Kintsugi jest tu metaforą dla procesu przemiany, w którym nasze wewnętrzne zranienia – lęki, rozczarowania, poczucie winy – mogą zostać oswojone i zintegrowane w całość. Jak ujął to Rumi: „Rana jest miejscem, przez które wnika w Ciebie światło”.

Terapeutyczne podejście do kintsugi zachęca do życzliwego współczucia wobec wszystkich swoich kruchych części. Nie chodzi o to, by zapomnieć o złamanych i rozbitych częściach, lecz aby przyjąć je jako integralną część nas samych. Każda z tych kruchych części ma swoją wartość i historię – historię wartą opowiedzenia i wysłuchania.

Na poziomie symbolicznym, proces kintsugi zachęca nas do zatrzymania się, spojrzenia na swoje pęknięcia i odnalezienia w nich wartości. To bardzo powolny i żmudny proces, wymagający uważności i cierpliwości.

Wzrost potraumatyczny, to proces, w którym osoba, po doświadczeniu głębokiej traumy, wykształca nowe spojrzenie na siebie i życie. Po przejściu przez traumatyczne doświadczenia może odkryć w sobie nowe zasoby, spojrzeć na siebie i swoje doświadczenia w sposób bardziej łagodny i świadomy.

Nawiązując do słów Carla Junga: „Nie stajemy się oświeceni, wyobrażając sobie światło, lecz czyniąc ciemność świadomą”. Zrozumienie, dostrzeżenie i akceptacja swojej historii, to fundament wzrostu potraumatycznego, który podkreśla, że ciemność i światło są częścią nas, a każda z naszych kruchych części może być początkiem czegoś wyjątkowego.

Kintsugi uczy nas, że proces zdrowienia nie polega na maskowaniu swoich ran, lecz na znajdowaniu siły w ich akceptacji.

Małgorzata Serwicka – Tarkowska

Artykuł Wszystkie Twoje kruche części pochodzi z serwisu Nów - Centrum Psychoterapii Holistycznej.

Czym jest hipoterapia?

Hipoterapia to rodzaj terapii, która wykorzystuje kontakt z końmi w celu wsparcia procesu leczenia. Najczęściej jest kojarzona z rehabilitacją ruchową, ale coraz częściej stosuje się ją również w psychoterapii. Konie, jako zwierzęta stadne, reagują na emocje i zachowania człowieka, co czyni je doskonałymi partnerami terapeutycznymi. Obecność konia pozwala pacjentowi na budowanie zaufania, pracy nad relacjami interpersonalnymi oraz radzenia sobie z emocjami.

Jak hipoterapia wspiera psychoterapię?

Hipoterapia może być skutecznie stosowana jako uzupełnienie tradycyjnej psychoterapii w leczeniu różnorodnych zaburzeń emocjonalnych i psychicznych. Podam kilka przykładów, w jaki sposób konie mogą wspierać ten proces:

• Budowanie zaufania i relacji – praca z koniem wymaga nawiązania relacji opartej na zaufaniu i wzajemnym szacunku. Dla osób z trudnościami w nawiązywaniu kontaktów społecznych, taka relacja może stanowić model budowania zdrowych, zrównoważonych więzi z innymi ludźmi.

• Rozwój empatii i świadomości emocjonalnej – konie są zwierzętami niezwykle wrażliwymi na emocje. Pacjenci, ucząc się rozpoznawać emocje konia, jednocześnie rozwijają umiejętność identyfikacji własnych uczuć i emocji innych ludzi. To niezwykle cenne narzędzie w terapii osób z problemami w zakresie empatii lub kontroli emocji.

• Obniżenie poziomu stresu – badania pokazują, że przebywanie w towarzystwie zwierząt może wpływać na obniżenie poziomu kortyzolu, hormonu stresu. Kontakt z końmi, ich łagodne ruchy oraz spokojna obecność pomagają pacjentom wyciszyć się, co sprzyja pracy terapeutycznej.

• Wzmacnianie poczucia własnej wartości i pewności siebie – praca z dużym, silnym zwierzęciem, jakim jest koń, może być wyzwaniem. Kiedy pacjent z sukcesem opanuje sztukę opieki nad koniem, prowadzenia go, a w niektórych przypadkach również jazdy, zyskuje poczucie kontroli oraz pewności siebie. Dla osób z niską samooceną może to być ważny krok w budowaniu wewnętrznej siły.

• Radzenie sobie z lękiem i traumą – dla osób z zaburzeniami lękowymi lub PTSD, konie mogą stanowić bezpieczne, neutralne tło, na którym pacjent uczy się radzić sobie z emocjami. Relacja z koniem wymaga spokoju i skupienia, co może pomóc pacjentowi w nauce technik relaksacyjnych i radzeniu sobie z trudnymi emocjami.

Hipoterapia a dzieci i młodzież

Terapia z udziałem koni jest szczególnie skuteczna w pracy z dziećmi i młodzieżą. Dzięki swojej formie, która łączy terapię z elementami zabawy i kontaktu ze zwierzęciem, hipoterapia staje się bardziej atrakcyjna i angażująca. Może być stosowana w pracy z dziećmi z autyzmem, ADHD, zaburzeniami lękowymi czy zaburzeniami zachowania.

Dla dzieci z problemami emocjonalnymi kontakt z koniem pozwala na naukę regulacji emocji, a także budowanie poczucia odpowiedzialności i opieki. Dla młodzieży, która często boryka się z problemami tożsamościowymi i emocjonalnymi, praca z koniem może być okazją do nawiązania głębokiej relacji, opartej na zaufaniu i wzajemnym zrozumieniu.

Korzyści psychofizyczne hipoterapii

Poza aspektami psychologicznymi, hipoterapia przynosi również korzyści fizyczne, które mogą wspierać ogólny stan zdrowia pacjenta. Kontakt z koniem, a zwłaszcza jazda konna, sprzyja poprawie równowagi, koordynacji ruchowej oraz wzmacnia mięśnie posturalne. Dzięki temu, praca z koniem może wspierać zarówno ciało, jak i umysł.

Dla kogo hipoterapia?

Hipoterapia jest odpowiednia dla szerokiego spektrum pacjentów, zarówno dzieci, jak i dorosłych. Może być stosowana w terapii osób z:

• Zaburzeniami lękowymi

• PTSD

• Depresją

• Niską samooceną

• Trudnościami w relacjach interpersonalnych

• Zaburzeniami emocjonalnymi

Terapia z końmi jest również rekomendowana dla osób w trakcie terapii traumy oraz dla tych, którzy borykają się z trudnymi doświadczeniami z przeszłości.

Hipoterapia to niezwykle wartościowa forma terapii wspomagającej, która może przynieść znaczące korzyści zarówno na poziomie psychicznym, jak i fizycznym. Wykorzystanie koni w psychoterapii pozwala na rozwój empatii, budowanie zaufania, a także pracę nad samooceną i radzeniem sobie z trudnymi emocjami. Dla wielu pacjentów jest to skuteczna metoda uzupełniająca tradycyjną psychoterapię, oferująca jednocześnie unikalne doświadczenie kontaktu z naturą i zwierzętami.

Jestem certyfikowaną hipoterapeutką i w przyszłości marzę o rozszerzeniu oferty Nowiu, wprowadzając terapię wspierającą proces psychoterapeutyczny poprzez pracę z końmi.

Katarzyna Ulikowska

Artykuł Hipoterapia: wykorzystanie terapii z końmi w psychoterapii pochodzi z serwisu Nów - Centrum Psychoterapii Holistycznej.